FREE YOUR MİND!

referencebookofdun2526bradstreet-incMutluluğun en temel nedeni bilinçaltında yatan mutluluk halidir. Hayatı dolu dolu yaşayan insanlar ruh hallerini hayata olan pozitif bakışa borçludurlar.  Çünkü gerçekten mutlu olabilen insanların umursamadıkları detayda gizli birkaç şey var.

Zenginlik umursamazlık duygusudur!

Hayatın güzel yönleri; zenginlik ve lüks yaşam tabi ki istenmeyecek bir şey değildir.  Ama hayatın zenginliği,  mutluluk olgusuna gölge düşüremeyecek kadar büyüktür. Pozitif insanlar yaptıkları hiçbir şeyden ödül beklemezler. Onlar için ödül demek insanlara kattıkları değer ve bilgi birikimi demektir.

Hangi önyargı, kimin önyargısı?

Toplumun baskısında tutulan stres ortamı varsa o ortamda huzurlu ve mutlu insan yoktur. Onlar sahip oldukları değerlerin zaten farkındadırlar, yapılması gereken her şeyi doğru zamanda yaparlar ve kırılmaya fırsat vermezler. İnsanoğlu toplumun beklentisini, toplumun arayışını ve toplumun alt yapısının beklentisini karşılamak için uğraşıp dururken mutlu insanlar bu standartların dışındaki çizgide yürüyerek toplumdan çok kendi değer yargılarıyla yaşarlar. Nasıl mutlu hissederlerse öyle görürler hayatı.

Kısacası uyum duygusunu ve toplum beklentisini umursamazlar.

Başkalarının onayını ya da doğrulamalarını umursamazlar.

Mutlu insanlar, onlar hakkında ne düşündüğünüzü pek umursamazlar; çünkü sahip oldukları değeri zaten bilirler. Başka insanların söylemek istediklerini dinlerler; ancak kimsenin onayını aramazlar. Yalnızca yapılması gerekeni yaparlar ve kötümser kişilerin cesaretlerini kırmalarına izin vermezler.

Haklı olmak bir lütuf değildir!

Mutlu insanlar, önlerine çıkan engellere veya haksızlıklara çok da aldırış etmezler, onlar için hayat her şeklide devam ettiği ve olumsuz yargılar hep pencerenin dışında kaldığı için hayatı doğaçlama yaşarlar. Kendilerini başkalarıyla kıyaslamazlar. Başkalarının işlerine müdahale etmedikleri gibi kendi işlerine karışılmasından da asla hoşlanmazlar. Yanlış yönde olsalar da doğru onların doğrusudur ve başkaları için yan yol sıfatı taşıyan yollar onların ana yoludur. Başarıya ulaşmak zor değildir sadece karmaşık bir yoldur ve tek anahtar pozitif düşüncedir.

Bu durum onları daha mutlu yapar ve kıskançlıktan, kinden ve başkaları üzerinde sağlıksız bir üstünlük algısından korur.

Zarar veren ilişkiler mi o da ne?

Mantıkları kalplerine o kadar hükmeder ki, bu durum dışarda kalan insanlar için artık çile haline gelmeye başlar; sürekli hal değiştiren ruh halleri, her şeyden şikayet eden insanlar onlar için tamamen bir çiledir. Sorunsuz ve huzurlu insan güzel insandır. Hayatı neşe içinde yaşarlar; olumsuz, nagatif düşünceleri fark ettikleri an antivirüs gibi yok eder ve uzaklaşırlar oradan! Onlara neşeyle gelirsen varsındır, somurtkan bir yüze mutlu hayatlarında yer yoktur onların.  Sağlıklı ilişkinin temeli gülümsemekten geçer ve onlar hep gülümser!

Mutlu kişiler için affetmek umursamazlığın diğer adıdır, onlar yaşanan her şeyi unutur, umursamaz ve yollarına devam ederler. Yalanı ve yalan söyleyen özellikle takıntılı insanları görmezler, onlar hayatın küçük yalanlardan ibaret olduğunun farkındadırlar ve bu durumu çarpıtarak yaşamak onlar için bir sis bulutudur. Eğer hayat yalanlarla kurulduysa parçalara bölünmesi daha seri olur bu yüzdendir ki yalan mutlu insanlar için ne amaç ne de araçtır, sadece egolu ve takıntılı insanların kullanmış olduğu ve kendilerinin uzaktan gülerek izledikleri bir yaşam şeklidir. Mutlu insanlar hayatlarındaki insanlarla mutluysa asla şikayet etmezler, eğer ortada bir şikayet varsa orada bir mutsuzluk ortamı vardır, şikayet eden veya edilen bütün ortamlar onlar için eziyet ortamı olduğundan bir dakika bile düşünmeden giderler. Gelecek için mutluluğun anahtarı hep ellerindedir. Mutlu insanlar intikam almanın peşine düşmezler,  düşenlerinde intikam arama lüksünün kendisine bir hayır getirmeyeceğinin farkında olmalıdır! İntikam kaderdir, kader intikam almak istedikleri kişiye zaten fazlasıyla sunumda bulunacaktır. Mutlu insanlar negatif olan her şeyi pozitife dönüştüren ve hayatlarına gülerek devam eden insanlardırlar.

Bunlarda beraberinde şunu getirir ki kalıcı bir mutluluğun sırrı mutlu insanın kendisinden geçer.

 

Kedidir kedi :)

    11104237_10153210251326252_1568032264_nİstanbul’da elektriklerin kesilmesi ziyadesiyle işime geldi. Olayı kedinin trafoya yeniden girmiş olma itimaline bağlayan arkadaşlar sizi seviyorum; ama ben bu durumdan fazlasıyla memnun kaldım. İşe benimle bir organımmış gibi bütünleşen zatı muhterem telefonumun şarjını bitmesin diye uğraşmak yerine sıfırlayana kadar oynayıp sosyal medyadaki elektrik kesintisini devlet meselesi haline getiren yurdum insanının haykırışlarını okuyup kapanma sinyalini görüp köşeye fırlatmakla başladım. Üstümden baya büyük bir yük kalktı, zaten telefonu icat eden kişiyi oldum olası sevmemiş biri olarak kendisini kullanmaktan hep nefret etmişimdir… İlk bir kaç saati kafam rahat bir şeklide geçirdim, kimse ulaşamıyor, dünya yıkılsa haberim olmayacak gibi bir şey o kadar rahatım.

Eve geldim; eğer elimde telefon olmuş olsa onunla uğraşıp, sosyal medyada kim ne yapmış, kim ne konuşmuş, haberlerde ne var, gerekli gereksiz en az yarım saat takılıp, uzun telefon konuşmaları yaparak bütün yapmam gereken işleri aksatacak, okunmak için masamın üzerinde her akşam bana bakan, sıraya girmiş kitapları öylece bırakmaya devam edecektim.  Artık önümde bir engel yoktu, ayaklarımda pofuduk terliklerim, sıcacık battaniyem uzandım…

Her yer sessiz, apartmandan çıt çıkmıyor sanki giden elektrikler değilde insanların sesler, öyle tuhaf bir gün. Eskiden insanlar nasıl yaşıyormuş yahu diye alaycı bir ifadeyle gülüyorum kendi kendime, kafam boştu rahatça dinlendikten sonra giyinip çıktım evden; arkadaşlarla sahilde sürekli oturduğumuz ortak bir mekanımız olduğundan beni bulacakları yer konusunda çok da zorlanacaklarını düşünmedim. Dumanla iletişim tarih olduğundan ve ateş yakmayı pekte beceremediğimden zaten en fazla tahmin yürüterek bana ulaşabilirlerdi. Dışarı çıktığımda gün ağarmak üzereydi, biraz daha zaman geçtikten sonra artık karanlık çökmüştü… Bir restoranta girdim; ahşap merdivenleri olan hem otantik hem güzel yemekler yapan 3 katlı bir mekan; oraya her gittiğimde genelde şöminenin kenarında oturmayı tercih ederim ama elektriklerin kesilmesiyle birlikte masalara konulan klasik ince beyaz mumlar ve altlarında ki demir çay tabakları ayrı bir hava katmıştı oraya; bu defa farklı bir masaya geçtim, sakin bir köşeye oturdum. Resmen teknolojinin olmadığı harika bir ortamdı, gerçek anlamda harika ve muhteşemdi. İyi ki evde oturmak yerine dışarı çıkmayı tercih etmiştim çünkü duyduğum söylentilere göre İstanbul’da böyle bir elektrik kesintisi  en son 15 yıl önce yaşanmıştı. Sıcak bir ıhlamur söyledim, etrafta oturan bir kaç çift dışında hiç kimse yoktu, tek gürültü mumların gölgeleri ve burnuma arada bir gelen yemek cızırtılarıydı. Mum ışığının arka tarafındaki şişenin içinde bana bakan ıhlamur ve papatya tanelerine göz kırptıktan sonra ağzımdan küçük bir not kağıdına elektrik kesintisinin ve telefonun olmamasının bana verdiği mutluluk sözleri döküldü… Sonra dışarı çıktım, karanlık ve sessiz sokakta yürüdüm; esnaflar sessizce duruyorlardı köşe başlarında; ne müzik ne araç sesi yoktu, ortalıktaki tek ses sessizce mırıldanan insan sesleriydi… kimse bir birini rahatsız etmek istemiyordu sanki; herkes sessizce konuşuyor evlerine doğru yol alıyorlardı. Koca şehir İstanbul belki de ilk defa bu kadar sessiz ve huzur vericiydi…

Durdum, düşündüm, gülümsedim!

Ve dedim ki…

Yaşasın ilkel yaşam 🙂

Saygılar

Hilal BAYAR